Śledź atlantycki (Clupea harengus)

Występowanie:

Zasiedla północną część Atlantyku, od Oceanu Arktycznego do kanału La Manche. W Bałtyku występuje tak zwany śledź bałtycki, będący w rzeczywistości jednym z podgatunków śledzia atlantyckiego (C. h. membras).

Budowa zewnętrzna:

Ciało wrzecionowate, silnie spłaszczone o niewielkiej, bezłuskiej głowie. Łuski delikatnie umocowane w skórze, płetwa ogonowa wyraźnie wcięta. Grzbiet ciała jest niebiesko-zielony, natomiast boki i spód ciała srebrzyste.  Wyodrębniono trzy podgatunki. Osiąga przeważnie do 30 cm długości (maksymalnie 45 cm), chociaż śledź bałtycki nie przekracza 24 cm.

Biologia:

Żyje w dużych ławicach w dobrze natlenionych, chłodnych wodach Atlantyku. Żywi się przeważnie planktonem, w tym drobnymi skorupiakami i larwami ryb. Nocą żeruje blisko powierzchni, w ciągu dnia schodzi na większe głębokości. W zależności od populacji dojrzewa już w 2-3 roku życia (Morze Bałtyckie) lub dopiero w wieku 5-8 lat (populacje oceaniczne). Samica, w zależności od wielkości i wieku może złożyć nawet do 100 000 jaj. Kleista i ciężka ikra szybko opada na dno, tu też rozwijają się larwy. Po przeobrażeniu młode przez kilka miesięcy żerują w wodach przybrzeżnych, wraz ze wzrostem Przenoszą się na głębsze wody. Może osiągnąć sędziwy wiek 20-25 lat, chociaż przeważnie znacznie szybciej  ginie w szczękach drapieżników lub w rybackich sieciach.